On Dört Masum-u Pak Kimlerdir? On Yedi Kemerbest

On Dört Masumu Paklar Kimlerdir?

14 Masumu Paklar hakkında çeşitli söylentiler ve yazmalar olmuştur. Bazı Sünni yazarlar, on iki imamlara, Hz. Muhammed ile Hz. Fatima’yı da ilave ederek, 14 kişiyi kapsadığını yazmışlar. Tabi o yazarların ne düşündüklerini Allah bilir. Fakat bizim kanımıza göre bu yazarlar, Emevilerin altı aylık Ehli Beyt yavrularını neden öldürdüklerini, örtbas etmeye çabalamalarıdır. Emevinin, Hz. Muhammed soyuna olan, kin ve düşmanlığını kapatmak için yapılan siyasi oyundur. İşin aslı, Ehlibeyt ve on iki imamların soyundan 40 günlükten yedi yaş arasında olan masum yavruların, Emeviler ve Abbasiler tarafından şehit edilen çocukların isimleridir. On dört Masumu Pak, arılığın, masumiyetin, saflığın sembolüdürler. On dört Masum Pak, Alevi toplumu içinde tertemiz masumiyetin temsilcileridir. Ehli Beyt ve On iki İmamların evlatlarıdırlar.

On Dört Masumu Pakların İsimleri

1. Hadi’i Ekber, diğer bir adı ile “Muhsin”, Hz. Ali’nin oğludur. Henüz kırk günlük iken, Hz. Ali’yi, Ebu Bekir’e biat ettirmek için baskın yapan Ömer ibni Hattab tarafından şehit edilir. Kapının önündeki gürültüden ötürü, çocuğunu kucağına alıp olay mahallinden ayrılmak isteyen Hz. Fatima’nın üzerine, Ömer tarafından itilen kapı devrilir. Kapının altında kalan ana ile yavrunun üzerinde Ömer taraftarlarının tartışmalarından ezilen yavru, annesinin kucağında şehit olmuştur. Bazı tarihçiler Ömer’i temize çıkartmak için şöyle yazarlar. Kapı, Ömer tarafından itilmemiş de, Ömer’in yandaşlarından Tahir isminde biri tarafından itilmiştir. Böyle bir uydurmaya kargalar bile güler. Düşünmek lazım, Hz Ali’nin evine baskın düzenleyen Ömer’dir. Oraya götürülen insanların başkumandanı da Ömer’dir. Zor kullanan ve baskı yapan da Ömer’dir. Bu durumda katilin kim olduğu kararını da okurlarımın vicdanına bırakıyorum.
2. Abdullah: Hz. Hasan’ın oğludur. Yedi yaşında bir çocuk iken, Muaviye’nin adamlarından Talha bin Amir tarafından şehit edilir. Babası tarafından Medine’nin Bakiy mezarlığına defnedilir.
3. Abdullah: Hz. Hüseyin’in oğludur. Henüz iki yaşında iken, Kerbelâ ’da Abdullah ibni Erzak Dımışk’ı tarafından şehit edilir.
4. Kasım: Hz. Hüseyin’in oğludur. Henüz üç yaşında iken, Kerbelâ ‘da Hazime Kahl tarafından şehit edilmiştir.
5. Ali Asgar: Hz. Hüseyin’in oğludur. Henüz bir yaşında iken Kerbelâ ‘da babası Hz. Hüseyin tarafından Yezit ordusuna gösterilerek, yavruya su vermelerini ister. Arm ibni Sad’ın emriyle, Harmele adında melun okçu tarafından şehit edilir.
6. Kasım: Diğer bir adı “Hüseyin’dir”. İmam Zeynel Abidin’in oğludur. Üç yaşında iken, Bekir ibni Urve tarafından şehit edilir. Kabri Basra şehrindedir.
7. Ali Eftar: İmam Muhammed Bakır’ın oğludur. Altı yaşında çocuk iken, Ahmet ibni Mansur tarafından şehit edilmiştir. Kabri Safa’dadır.
8. Abdullah: İmam Cafer Sadık’ın oğludur. Üç yaşında çocuk iken, ibni Mercan tarafından şehit edilir. Kabri Bestam’dadır.
9. Yahya El Hadi: İmam Cafer Sadık’ın oğludur. Dört yaşında çocuk iken, Abbasi hükümdarı huzurunda, Abdullah ibni Mahmut Kûfi tarafından şehit edilir. Kabri Bağdat’tadır.
10. Salih: İmam Musa’yı Kazım’ın oğludur. Dört yaşında çocuk iken, Osman ibni Abdullah tarafından şehit edilir. Kabri Şiraz’dadır.
11. Tayyib: İmam Musa’yı Kazım’ın oğludur. Yedi yaşında iken, Yusuf ibni İbrahim tarafından şehit edilir. Kabri Rey şehrindedir.
12. Cafer: İmam Muhammed Taki’nin oğludur. Henüz dört yaşında çocuk iken, Yusuf ibni İbrahim tarafından şehit edilir. Kabri İran’ın Kum şehrindedir.
13. Cafer: İmam Ali’yül el Naki’nin oğludur. Henüz üç yaşında çocuk iken, Yusuf ibni İbrahim Dımışk’ı tarafından şehit edilir. Kabri Cezire’dedir.
14. Kasım: İmam Ali’yül el Naki’nin oğludur. Henüz bir yaşında bebek iken, Muhammed Nasır Dımışk’ı tarafından şehit edilir. Kabri İran’ın Rey şehrindedir.

İşte görülüyor ki, 14 masumu paklar dediğimiz Hz. Muhammed’in soyundan olan, en büyüğü yedi yaşındaki yavruları öldürmek, Hz. Muhammed’e olan kin ve düşmanlığın sönmeyen hırsıdır. Küçük çocukları öldürecek kadar, Hz. Muhammed’in ve Hz. Ali’nin soyuna olan kin ve düşmanlığın en açık kanıtıdır. Ehli Beyt soyundan sağ kalanlar öldürülme korkusu sebebiyle, canlarını kurtarmak için Kürtlerin ve Türklerin içine gidip canlarını kurtarmışlar. Dikkat edecek olursanız Alevilerin içindeki Seyit soyundan olan Dede’lerde, Arabın hiçbir örfü, âdeti ve inanç sistemi yoktur.

Çünkü onlar, kendi soylarına düşman olan Arabın içinden kaçtıkları gibi, örflerini, adetlerini ve uydurma Emevi İslam’ını, hiç mi hiç almamışlar ve itibar etmemişler. Türklerin Topuz dedikleri sazı nasıl ki ibadetimize almışlar. Türklerin inandıkları eski Şamanizm Din’inde, Kürtlerin Zerdüşt Din’inde iyi olan inançsal değerleri alarak, Hz. Muhammed’in ve Hz. Ali’nin getirdiği İslam dini ile harmanlayarak, bugünki Anadolu Alevi inanç sistemini meydana getirmişler.

Anadolu Alevi inancı, her ne kadar diğer inançlardan etkilenmiş ise; Ehli Beyt inanç sistemini öz olarak almış, İmam Cafer Sadık’ın kurmuş olduğu Karmatilik’deki yol ve erkânı takip etmiştir. Ehli Beyt ‘in yolunda hiçbir zaman ayrılmamıştır.

On Yedi Kemeri Bestler

Hz. Ali tarafından ikrarları alınmış, bellerine “Tevella, Teberra” kemerleri bağlanmış. Hz. Muhammed’e, Hz. Ali’ye ve Ehli Beyte bağlılıkları ile tanınan, Kırklar Meclisi’nin cemaatından olan on yedi sahabelerdir. Bunların dışında Hz. Muhammed, Hz. Ali, İmam Hasan, İmam Hüseyin, Muhammed Hanif’i, Hz. Hamza, bunlar ve isimleri olan sahabeler ile beraber, Kırklar Meclisi’nde bulunan 23 erkek 17 kadındır. Fakat kadınların isimlerini hiçbir yerde bulamıyoruz.

1. Selmani Faris
2. Muhammed bin Ebu Bekir
3. Ammar bin Yaser
4. Malik Ejter bin Haris
5. Abdurrahman bin Ebu Bekir
6. Abuzer Gaffarı
7. Harim bin Haris
8. Abdullah bin yedil
9. Abdullah bin Adiel
10. Abu El Hişam
11. Haris Şeybani
12. Haşim bin Utbe
13. Muhammed bin Abu Hâzikâ
14. Kamber hazretleri
15. Mürtefi bin Vezza
16. Said bin Kays
17. Abdullah bin Abbas

Bazı yazarlar, bunların içinde Veysel Kırani’yi de sayarlar. Tarihlere bakınca zahiri olarak, Veysel Kıranı Medine’ye bir defa gelmiş ve Hz. Peygamberi evde bulamamıştı. Fakat batini âlemde musahip olduğunu İran kaynaklarında rastlıyoruz.

Kaynak: Seyit Derviş Tur, Erkânname – Aleviliğin İslam Yorumu ve Alevi Erkânları, genişletilmiş 3. baskı (ISBN 975-6791-52-7).